Verandering is de enige constante

Tijdens de pandemie werden er keuzes gemaakt om het virus te bestrijden, door mensen die wij hebben gekozen om dat voor ons te doen. Ze doen dat op een manier die zij het beste achten, maar niet iedereen is het daar mee eens. Begrijpelijk als je je inkomen verliest door beslissingen, die mensen achter hun thuiswerkscherm met een vast inkomen over je maken. Het raakt een hoop mensen die op hun toekomstige inkomsten hadden gerekend. In een eerder blog schreef ik al eens over het boek Antifragile van Nassim Nicholas Taleb. Hij pleit voor een meer weerbare opstelling van ons als mensen. In the grand scheme of things is het klimaat, hoewel nu onderhevig aan opwarming, nog nooit zo lang zo stabiel geweest. Maar wat maakt je weerbaar en veerkrachtig? En hoe ga je om met onverwachte (grote) veranderingen.

Meebewegen

Veerkracht bouw je op door niet te veel vast te houden aan je zekerheid en vooral door mogelijkheden in te bouwen om terug of om te schakelen. Het zit hem in het loslaten van onze vastigheden en mee bewegen met de verandering. Ook zien we vaak ons lichaam als iets vast, terwijl daar op dagelijkse basis miljoenen kleine veranderingen plaatsvinden. Celdelingen, groei, verwerken van zuurstof, stofwisseling. Hoe meer ik over het menselijk lichaam leer, des te meer ben ik verwonderd.

We nemen op wat we nodig hebben om te groeien, wat niet meer kan groeien sterft af en wordt losgelaten. Als de omgeving verandert, verandert ons lichaam ook. Als we meer gaan bewegen of anders gaan werken, verandert het lichaam mee. Steeds meer mensen zien heil in ijsbaden, intermittent fasting en zelfs intermittent living. Even het lichaam een signaal geven van verandering zodat het zich bij plotselinge veranderingen sneller kan aanpassen.

De afgelopen tijd was voor mij een periode van meegaan met de verandering en tegelijkertijd een periode van even de adem in houden. Dit alles had niet alleen te maken met de corona-samenleving, maar ook met een grote verbouwing en verhuizing naar een andere stad. De adem inhouden en afwachten tot het klaar is om dan te gaan leven en werken in een nieuwe omgeving, en dus ook open staan voor veranderingen in het proces die ik niet had verwacht of misschien anders had gewild.

Zoals uitloop op planning of praktische uitdagingen rondom de bouw. Zo voelt de corona-periode ook voor mij. We wachten af, we stellen uit. Maar uiteindelijk merk je dat niet alles planbaar is. Toch blijf het mogelijk om richting en vorm te geven aan het leven zoals je dat graag ziet. Zo heb ik na wat maanden wachten en hier en daar een tegenslag toch vorm kunnen geven aan mijn eigen praktijkruimte.

Een kleine impressie van de praktijk